Rituals Now - de dansers

Zeventien jongeren tussen vijftien en twintig jaar werken onder begeleiding van De Veerman aan hun versie van Le Sacre du Printemps, het legendarische muziekstuk van Stravinsky waarvoor Nijinsky de choreografie maake. In 2013 is Le Sacre exact honderd jaar oud. Samen met hun choreografen Lenneke Rasschaert en Jo-An Lauwaert waren de jongeren van Rituals Now! een aantal dagen te gast in Destelheide, waar ze een erg “intense”  try-out speelden.

Hoe kijken jullie terug op de try-out die jullie voor de andere groepen in Destelheide speelden?

Lynn: “Ik schrok er zelf van hoe ver we eigenlijk al staan. Tot nu toe repeteerden we enkel maar losse scènes, en nu lijken de puzzelstukjes voor het eerst in elkaar te vallen. Al hebben we nog wel wat werk natuurlijk.”

Jesse: “Tot nu toe zag ik niet altijd het nut in van de oefeningen die we tijdens de vorige repetities deden. Maar plots merkte ik dat mijn lijf ook een geheugen heeft en dat het echt onthouden heeft waarom we al die opdrachten deden. Zo voel ik dat onze viewpoint-oefeningen geholpen hebben om connecties te maken met elkaar. Er is een heel sterke verbondenheid tussen ons als groep nu.”

Hoe verloopt een gemiddelde repetitie voor Rituals Now!?

Jesse: “Te laat komen! En héél veel opwarmen.” (lacht).

Wolf: “Rituals Now! is ook wel een stuk waarvoor je goed opgewarmd moet zijn.”

Arno: “Ik ben altijd verbaasd hoe goed de repetities in elkaar zitten. De opwarming vloeit vaak zonder breuken over in de eerste opdrachten. De choreografen doen dat eigenlijk geweldig goed.”

Sabrina: “Lenneke en Jo-An reiken ons de bouwstenen aan die wij dan invullen. Er zit veel van onszelf in de voorstelling.”

Jullie werden na een auditie gekozen om mee te spelen. Hoe verliep die auditie?

Jesse: “In de ochtend was er een technisch gedeelte waarbij we een dansfrase aangeleerd kregen – die nu ook in de voorstelling zit. In de namiddag deden we meer improvisatie-oefeningen.”  

Lynn: “Voor de meesten onder ons was het tijdens de auditie de eerste keer dat we Le Sacre du Printemps hoorden. We stonden in een kring met onze ogen gesloten en om de beurt mocht je dan dansen. Daar kwamen intuïtief heel mooie dingen naar boven die nu ook nog in de voorstelling gebruikt worden.”

Arno: “Die improvisaties op Le Sacre waren heel intense momenten. De kans zat er in dat we niet voor de voorstelling geselecteerd zouden worden en dan zou het misschien al meteen de laatste keer geweest zijn dat we op die muziek konden dansen.”

Mathilda: “Zeker wanneer je Le Sacre voor het eerst hoort, volg je erg je instinct. Je kan dan niet faken hoe je danst, wat het allemaal heel puur maakt.”

Kijken jullie nu anders tegen de muziek aan dan tijdens de auditie of de eerste repetities?

Iedereen: “Ja!”

Sabrina: “Bij de eerste improvisaties op Le Sacre dacht ik nog ‘wat is dit voor muziek?’.”

Anton: “Nu vind ik het zelfs schoon.” (lacht)

Kaia: “Ik kan Le Sacre zelfs al bijna meezingen.”

Pieter: “En ik ken de muziek al ongeveer uit het hoofd.” (lacht).

Waarover gaat Le Sacre du Printemps oorspronkelijk?

Jesse: “Le Sacre du Printemps betekent letterlijk ‘het offer voor de lente’. Er is een meisje dat uitgekozen wordt en zich vervolgens dood danst.”

Arno: “Maar de muziek van Stravinsky is zo geniaal dat het over veel meer gaat dan enkel het offer en de lente. Le Sacre du Printemps gaat eigenlijk over alles.”

Lynn: “Le Sacre bestaat uit zeven dansen. Er zit een heel gelaagde structuur in de muziek. Ieder instrument op zich heeft iets romantisch, maar wanneer ze allemaal samenkomen, wordt Le Sacre een erg hard stuk. Je voelt dat de verschillende lagen tegen elkaar schuren. Het wringt een beetje tegen, en dat maakt het interessant.”

Jesse: “We zijn het er over eens dat Le Sacre bijna niet door een mens gemaakt kan zijn. De muziek heeft iets natuurlijks, dierlijks en ondergronds.”

Men zegt wel eens: “chacun son Sacre”. Waarover gaat Le Sacre voor jullie persoonlijk?

Pieter: “Voor mij gaat Le Sacre erg over je blootstellen aan andere mensen. In het begin had ik het moeilijk om mij kwetsbaar op te stellen. Maar door hier nu enkele dagen te kunnen repeteren en een try-out te doen, is me dat wel gelukt.”

Wolf: “Ik heb het gevoel dat we allemaal wat ‘samensmelten’. Tijdens de auditie en de eerste repetities waren wij allemaal nog ‘personen’, maar hier in Destelheide zijn we meer en meer naar elkaar toegegroeid, en dat voel je ook wel tijdens de voorstelling, denk ik.”

Lynn: “Ik voel ook heel erg dat de groep goed genoeg is om de voorstelling samen te dragen. Je moet niet zelf proberen om veel extra te geven, uit schrik dat het resultaat anders niet voldoende is ofzo.”

Tifaine: “Jij moet voor iedereen zorgen, en de anderen zorgen ook voor u.”

Anton: “Het is een beetje een gezamenlijk dagboek waar we samen aan werken.”

Jesse: “Voor mij persoonlijk is het grootste offer mezelf. Mijn grootste doel is om me achteruit te schuiven in functie van wat we samen beleven. Mezelf dienend opstellen vind ik het moeilijkst, maar ook het meest uitdagend. Niet dat ik daar zo goed in ben, maar ik probeer het.” (iedereen lacht).

Jullie hebben op dit moment nog vijf weken tot de première. Wat moet er volgens jullie nog gebeuren?

Jesse: “Het moet allemaal nog wat juster.”

Lynn: “Ik denk dat we zeker nog veel moeten onderzoeken.”

Jesse: “Ja, nog veel proberen! En nog veel mislukken.”

Wolf: “Ja, we moeten nog veel mislukken. Dat kan ook mooi zijn.”

Arno: “Ik denk dat we nog meer moeten functioneren zoals een orkest functioneert. Een orkest dat Le Sacre speelt, moet heel goed op elkaar ingespeeld zijn en zich ook echt amuseren.”

Jesse: “Als een orkest dat niet doet, kan Le Sacre heel lelijk klinken, denk ik.”

Op 22 maart is Rituals Now te zien in De Roma in Antwerpen, op live muziek van deFilharmonie, die aan De Veerman vroeg om dit jongerenproject op te starten.

Filip Tielens

Foto's: Daan Simons voor De Veerman

Bekijk hier een

filmpje en foto's van de repetities van Rituals Now.