Interview met Nicolas (K.A.K.) en Clio (Boghossianstichting - Villa Empain)

We zitten hier in de prachtige Villa Empain, kan je ons daar iets meer over vertellen Clio?

Clio: De Villa Empain is eigenlijk het gebouw waarin de Boghossian-stichting gehuisvest is. Deze is een twintigtal jaren geleden door de Armeense familie Boghossian opgericht. Ze zijn van Armenië naar Syrië naar Libanon gevlucht en dan van Libanon naar België gekomen. Ze wilden iets terugdoen aan de gemeenschap en zijn vervolgens verschillende projecten in Libanon en Armenië beginnen steunen. Na een zekere tijd wilden ze ook in België iets doen, aangezien ze hier hun asiel hadden gekregen. De familie Boghossian zijn grote kunstliefhebbers vandaar dat ze de stichting hier in de Villa Empain hebben opgericht. De bedoeling van de stichting is om het Oosten en het Westen via cultuur en kunst samen te brengen en bruggen te bouwen. Dat doen we via tentoonstellingen, ateliers, workshops met kunstenaars, conferenties,…

De expo Decor, waar gaat die over?

Clio: De expo gaat over het decoratieve in kunst. Heel vroeger waren decor en kunst niet van elkaar te scheiden. Kunst werd meestal  gemaakt om huizen te versieren, nu is dat eigenlijk helemaal anders. Er is een periode gekomen dat ze dit volledig zijn gaan scheiden. Van een kunstwerk zeggen dat het decoratief is wordt nu vaak als een sneer bedoeld. Veel kunstenaars beginnen vandaag echter terug met dat decoratieve element te spelen. Dat hebben we in onze expo willen belichten door enkele kunstwerken, die eveneens decoratief zijn, tentoon te stellen. De kunstwerken worden meestal in een strict museale omgeving geplaatst en ogen dus heel anders in de villa.

Nicolas, op welke manier gaan jullie (K.A.K.) aan de slag met de expo en het gebouw tijdens de werkweek met de jongeren?

Nicolas: We gaan ons proberen te verhouden tot de architectuur van het gebouw. In die zin dat we de periode tussen de jaren 20-30 gaan bestuderen en van daaruit een soort van levende decoratie willen installeren in de villa met behulp van armoedige middelen.

Kan je even toelichten waarom jullie voor de titel ‘Villa En Pain’ hebben gekozen?

Nicolas: Dat was naar aanleiding van een citaat van Marie-Antoinette tijdens een periode toen de mensen geen brood meer hadden en aan het protesteren waren. Ze zei tegen de koningin van Frankrijk: ‘Maar als er geen brood is, kunnen ze toch gewoon cake eten?’ Vandaar dat we dachten om dat armoedige van het brood tegenover dat chique van de Villa te stellen, met als titel dus Villa En Pain.

Kenden jullie elkaars werk al?

Clio: We kenden de K.A.K. niet, dat is juist het leuke eraan, om naar aanleiding van Museum Night Fever samen dit nieuwe project op te zetten.

Nicolas: Ik kende de Villa Empain totaal  niet. Maar ik vind het wel interessant omdat wij ervoor met K.A.K. in verlaten industriële gebouwen hebben gewerkt. We deden telkens acties op plekken waar de industrie uit Brussel is getrokken. Het lijkt me zeer interessant om de andere kant van Brussel te bekijken.

Voor welke jongeren is dit echt het geschikte project?

Nicolas: Het mogen volledig multidisciplinaire mensen zijn, liefst zelfs! Het zou tof zijn om een soort van halve theatrale installaties te bouwen die we in die ruimtes kunnen zetten. Zo plaatsen we eigenlijk een tentoonstelling in de tentoonstelling.

Wat zijn de raaklijnen tussen het werk van K.A.K. en het project?

Nicolas: Omdat we telkens bij  K.A.K. in leegstand werkten, wilden we telkens iets terugroepen, een soort van re-enactement. Dat willen we hier overnemen en vooral de ambiance van de jaren 20, The Great Gatsby, de Charleston,… een gigantisch feest vlak voor de depressie creëren.

Jullie zijn met 17 personen  bij KAK, hoe pakken jullie dat aan tijdens dit project?

Nicolas: We gaan tijdens de werkweek niet met iedereen komen aangezien enkele mensen nog andere projecten hebben.. Maar de laatste dag wordt het hele team mee opgeroepen om samen de hele ambiance te installeren.

Voor de Boghossianstichting is het de eerste keer Museum Night Fever, wat verwachten jullie ervan?

Clio: We zijn eigenlijk heel benieuwd.  Sinds een dik jaar is het team van de Boghossianstichting vernieuwd. De bedoeling is om het publiek wat meer over Franstaligen en Nederlandstaligen te spreiden en ook om te verjongen.  Op het moment lukt dat wel aardig met verschillende projecten waar we aan deelnemen zoals de Brusselse nocturnes, Museum Night Fever e.a. Het is een heel proces om te gaan samenwerken met verschillende museale instellingen en jeugdwerkingen. We hopen dat het een heel toffe avond wordt, dat er veel mensen naar de Villa komen ook zin krijgen om terug te komen.

Hebben jullie al jongerenprojecten achter de rug?

Clio: Sinds een jaar werken we intensiever samen met scholen. We hebben ook een hele tijd met straathoekwerkers van Molenbeek gewerkt. De jongeren waar ze mee werkten kwamen naar de Villa waar we vervolgens met hen een project hebben gedaan.

Waarom zouden de jongeren moeten deelnemen?

Nicolas: Ik denk dat het heel tof zal zijn omdat je op een andere manier leert nadenken over geschiedenis, toneel en kunst.  Dat het ook een feest kan zijn en dat het ook grenzen kan doorbreken. Vooral dat  feestelement, jezelf amuseren op een andere manier dan de vrijdagavonden in een discotheek, maar wel hetzelfde niveau van ambiance hebben in een totaal andere omgeving!

Wij kijken alvast uit naar dat feest!