RITCS Radio in Dworp

Verhalen kan je overal vinden, ook in en rond Destelheide. Negen enthousiaste studenten Radio van RITCS Brussel kwamen in december 2015 op reportageweek in Destelheide. Elk van hen ging op stap om een eigen radiodocumentaire te creëren. Aangezien de studenten zelf over het nodige interviewtalent beschikken, laten we het stellen van de vragen aan henzelf over… Emiel, Robbe en Michiel interviewen elkaar!

Robbe: We zijn hier in Destelheide. Kan je eens uitleggen wat we hier doen, Michiel?

Michiel: “Momenteel nemen we een radiodocumentaire op met enkele studenten en onze docent Luc Haekens. Iedereen heeft een apart onderwerp over iets uit de buurt van Destelheide. De bedoeling is dat we deze week die verhalen opnemen en monteren tot een mooi eindresultaat. Als onderwerp heb ik gekozen voor de Tuin der Onlusten. Dat is een tuin in Alsemberg die omgetoverd is tot een expositieruimte.”

Robbe: Rond welk thema ben jij bezig, Emiel?

Emiel: “Aangezien ik zelf muzikant ben en iets wou nemen dat dicht bij mijn eigen leefwereld stond, koos ik voor de fanfare van Dworp. Gisteren ben ik voor de eerste keer naar een repetitie van hen gaan kijken, aangezien ze volgende week een groot optreden hebben. Dat is ook een beetje de lijn in mijn documentaire: de laatste week voor hun grote concert in de kerk van Dworp.”

Robbe: Zo’n fanfare mag dan wel gemakkelijk via geluid vast te leggen zijn, maar probeer je dan met je documentaire ook iets los te krijgen bij die mensen? En waar ben je dan juist naar op zoek?

Emiel: “Wel, gisteren keuvelde ik met de voorzitter en de secretaris over de verschillende leden. Zo is het oudste lid een 86-jarige man die als 15-jarige nog gewerkt heeft in de boerderij waar momenteel de repetitieruimte is. Dat is een toffe link. De dirigent is bijvoorbeeld heel streng, maar dat komt omdat hij zelf altijd hoorn gespeeld heeft in het filharmonisch orkest van Vlaanderen. Hij wil dan ook het beste uit zo’n kleine fanfare krijgen. Wat niet zo makkelijk is aangezien het verschil tussen het laagste en het hoogste niveau spelers binnen de fanfare heel groot is. Het is niet zo dat ik naar die fanfare trek met een vooraf afgelijnd idee voor een documentaire, ik laat alles over mij heen komen. Tijdens het bijwonen van hun repetities dacht ik na in welke vorm ik hun verhaal zou kunnen gieten.”

Emiel: Aan welke documentaire ben jij bezig, Robbe?

Robbe: “Ik werk rond de modelbouwclub in Halle. Dat zijn mensen die aan statische modelbouw doen, alles wat niet beweegt dus: treinen, landschapjes,… Dat schilderen ze zo realistisch mogelijk. Ik heb die mensen al ontmoet, een heel divers publiek. Initieel had ik verwacht dat het allemaal oude mannen van rond de 60 jaar zouden zijn, maar er zitten ook veel jonge mensen tussen: een truckchauffeur, een vuilnisman,… Als je hen op straat zou zien rondlopen met hun tatoeages, zou je niet snel denken dat die gasten ’s avonds aan statische modelbouw doen. Blijkbaar doen ze dit om tot rust te komen. Als documentairemaker wil ik dan vooral te weten komen waarom hun leven zo hectisch is.”

Emiel: Waarom studeer jij radio?

Robbe: “Ik denk dat het in de essentie gaat het om storytelling, het vertellen van een verhaal door middel van geluid. Radio of geluidskunst is een heel onderschat medium volgens mij. We leven in een visuele beeldcultuur, er zijn nog maar weinig mensen die de tijd nemen om gewoon te luisteren. Dat is nochtans heel belangrijk en dat wordt vaak onderschat. Vergelijk het met het verschil tussen een boek en een film. Net zoals je bij een boek heel wat meer mogelijkheden hebt om je fantasie te laten werken, zo kan je je bij radiodocumentaires, radiospelen en soundscapes veel meer beelden zelf voor de geest halen, waardoor je een eigen interpretatie kan geven aan het verhaal.”

Eline Leonard

Foto's: Nele Dierick