Verslag van een feestvierder

Op de vraag om een verslag te schrijven over de feestelijkheden naar aanleiding van 40 jaar Destelheide, kan ik alleen maar met een persoonlijk verhaal antwoorden. Er viel dan ook zo veel te beleven en te zien tijdens het weekend van 3 en 4 december. Maar eigenlijk geldt dat het hele jaar door in Destelheide: zoveel bezoekers, zoveel verhalen.

13u15

Iets na de middag sta ik klaar aan het station van Brussel-Zuid, waar een minibusje enkele feestvierders oppikt. De meeste mensen op de bus kennen elkaar niet. Er zijn dan ook zoveel gelegenheden om naar Destelheide te komen… Eén ding hebben bezoekers wel gemeen: ze zijn niet te beroerd om contact te leggen met anderen. Terwijl de regen op de autoramen tokkelt, raak ik in gesprek met mijn buurvrouw, die een Zomeracademica blijkt te zijn.

13u45

Wat me meteen opvalt wanneer ik na twee maanden nog eens op het domein rondloop, is de nieuwe huisstijl die overal is doorgetrokken: zo merk ik dat de medewerkers pulls dragen met het nieuwe logo, en dat ook de servietten en de koffietassen nieuw zijn. De infrastructuur heeft ook een facelift ondergaan: er staan nieuwe computers in de inkomhal! Het Brusselse muziekensemble Met-x trommelt in de druppels de omgeving wakker. Veel bezoekers zijn er op dat ogenblik nog niet, pas tegen het avondprogramma loopt Destelheide lekker vol.

14u

Ik volg de workshop over Pina Bausch. Docent Klaas De Roo van Zzmogh geeft aan mij, vier meisjes en een dame een atelier over bewegingstheater in de danszaal. We werken zelfs zo hevig door, dat we geen tijd hebben om een stukje verjaardagstaart te eten tijdens de pauze. Als Destelheide er nog 28 jaartjes bijtelt, wordt het even oud als de betreurde Pina Bausch, die een verstokt roker was. De longen van het Destelheidegebouw zien er weliswaar ook grijs uit, maar dan van de verf en niet van de nicotine. Bovendien staan er genoeg bomen op het domein om Destelheide van frisse lucht te voorzien. Op naar meer dan 68 jaartjes dus. Zolang we om de tien jaar nog eens mogen komen feesten zoals dit weekend, uiteraard.

16u30

Die Klaas is toch een stiekemerd. Plots vertelt ie ons dat we met de bewegingsfrasen die we gemaakt hebben, ook echt een dansfilm(pje) gaan draaien. Witte achterwanden en spots worden opgesteld, en we spelen met schaduwen en camerastandpunten. Ik ben ook wel benieuwd wat de deelnemers aan de andere ateliers allemaal uitspoken. Hiervoor werden vier andere jeugdwerkorganisaties uitgenodigd die geregeld te gast zijn in Destelheide: crefi (vj), Artforum (turbotheater), Mooss (streetinstallations) en Koning Kevin (robot music).

18u

Wanneer ik terugkom in de inkomhal, zie ik een massa volk. Veel mensen die een belangrijke rol gespeeld hebben in de geschiedenis van Destelheide, vermoed ik. Maar ook veel ouders die ondertussen kinderen hebben die zelf al naar Destelheide komen. De tribune in De Put zit afgeladen vol voor het officiële gedeelte, dat in bevallige banen wordt geleid door de goede Ginette, of was het andersom (een dubbele allitteratie kan ik niet laten liggen, we bevinden ons tenslotte in een artistiek-creatief milieu).

Placeren een speech vol mooie woorden en uitdagingen voor de toekomst: directeur van Destelheide Guy Uyttebroeck, voorzitter van ADJ Rudi Verhoeven, en Vlaams Minister voor Onderwijs, Jeugd, Gelijke Kansen en Brussel Pascal Smet. Gezeten aan de vleugelpiano brengt Jef Neve ook enkele muzikale intermezzi die het aanwezige publiek doen wegdromen naar herinneringen uit de oude Destelheidedoos.

Bezoekers kregen ook de kans om hun mooiste momenten vast te leggen en te tonen in de tijdelijke expo I Love Destelheide. Tijdens de prijsuitreiking gaat projectmedewerker Karen Vandevoorde tot haar eigen grote verbazing met de eerste plaats lopen. Niks doorgestoken kaart, want de winnaar werd gekozen door een onafhankelijke jury onder leiding van museumcoryfee Flor Bex. Proficiat!

19u30

Bij het naar buiten gaan krijgt iedereen een exemplaar van het DH-feestmagazine in handen gestopt (de iets lijvigere voorganger van wat u nu in handen heeft). De feesteditie van het tijdschrift was de 21ste uitgave, er staat Destelheide dus veel geluk te wachten. De twintig vorige DH-magazines bungelen aan het plafond van de inkomhal, sommigen als vogels in hun vlucht vooruit.

Vanuit de kleine cafetaria rukt het Destelheidepersoneel aan met hapjes, soepjes en drankjes. Na het officiële gedeelte moet er tijdens de receptie natuurlijk met elkaar van gedachten gewisseld worden, willen oude bekenden elkaar updaten, en kunnen er verjaardagswensen aan Destelheide gepost worden op een grote zwarte wall.

20u

Na de drukte van de receptie besluit ik de expo I Love Destelheide te bezoeken in de inkomhal. Groot is mijn verbazing over het aantal deelnemers, maar ook over de hoge kwaliteit van de ingezonden werken. Destelheide heeft hier zo maar even een Canvascollectie georganiseerd met haar eigen deelnemers! Sommigen houden zich aan de beperkte ruimte van de zwarte boxen, terwijl anderen hun grote werken aan de muren hangen. Het winnende kunstwerk blinkt uit in haar geniale eenvoud. Karen plaatste een resem kleine confituurpotjes op een rij, met daarin herinneringen of schattige dingen, zoals een gedicht van Bart Moeyaert in soepletters.

20u30

De artistieke parcours doorheen het domein worden nog een keer herhaald. Ik besluit te gaan kijken naar wat de deelnemers aan het dansparcours van Eric Raeves in elkaar gebokst hebben, en wordt daarvoor meegenomen naar de donkere kamer. In de grote ruimte bewegen vreemd uitgedoste dansers, enkel belicht door wazige tv-schermen. In het lokaal ernaast zie ik de contouren van een man en een vrouw die in de knoop hangen met elkaar. Het heeft iets sensueel bevreemdend. De andere artistieke parcours, theater onder leiding van Hanneke Paauwe en mediakunst door Marieke Rodenburg, kon ik helaas niet zien. Kiezen is ook altijd een beetje verliezen. Maar dat is in het geval van dit feestweekend een luxeprobleem.

21u30

Zo ook met de menukaart in de voor de gelegenheid tot Italiaans restaurant omgetoverde eetruimte. Ik kies uiteindelijk voor de vegetarische lasagne, op voorwaarde dat ik toch ook even mag proeven van de schotel van mijn buurvrouw, en vice versa. De Cuvée Destelheide vloeit rijkelijk, en de mensen blijven graag plakken in dit zeer gezellige restaurant. Zo’n luxe mag nog wel voorvallen in Destelheide, bedenken ik me.

22u30

Tijd om de Italiaanse maaltijd te verteren, gun ik mezelf niet. De beentjes moeten alweer gestrekt worden. Met de dansinitiatie Bol Maderne, die omwille van het grote aanbod aan activiteiten enkele uurtjes verlaat werd, keren we terug naar het begin van de rock ‘n’ roll. Instructrices Sophie en Caroline swingen, jiven en flabbergasten ons veilig doorheen Proud Mary van Ike en Tina Turner. Het aantal dansers stijgt exponentieel gedurende de initiatie, tijd dus om de party in gang te zetten!

23u30

Niks tegen de tieners met wie ik de afgelopen jaren in Destelheide op cursus of bezoek kwam, maar ik merk dat onze muzieksmaak toch niet meer helemaal dezelfde is. Misschien word ik gewoon een beetje oud. Laat dat nu net goed van pas komen in het partyconcept van Destelheide vanavond: plaatjes uit de afgelopen veertig jaar. Een verademing, in plaats van al die diepe bassen en breakbeats die tijdens cursussen door de geluidsinstallatie van Destelheide dreunen! Ik dans met de mensen die ik ken, maar ook tussen andere groepjes feestvierders. En bedenk me dat de beste feestjes die ik ooit heb gehad, eigenlijk allemaal in de bar van Destelheide plaatsvonden.

01u00

Ik hou het vroeg voor bekeken, ook al is er op dat ogenblik nog steeds veel volk aan het dansen en drinken in de bar. Mijn Destelheidekamer lonkt naar me, en ook al slaap ik er alleen, toch plavei ik me zoals gewoonlijk neer in het bovenste bed aan de raamkant. Tradities zijn er om in ere gehouden te worden.

9u00

Ik schuif de gordijnen en het raam open, en ruik de winterse ochtendlucht. En in de verte ook al de heerlijke koffiekoeken die op ons staan te wachten in de inkomhal. Tenslotte is het een verjaardag, en ook een zondag. Ik klets nog even bij, alvorens ik een lift naar huis krijg van een mij voor dit weekend nog onbekende vrouw. Een echt afscheid is het niet, want het volgende weekend ben ik opnieuw in Destelheide. Toch echt een tweede thuis, bedenk ik me, terwijl we bijna moederziel alleen over de Brusselse ring rijden.

Filip Tielens